EGEL LES

Lobke kreeg, ze was net 5, opeens in de gaten dat egeltjes erg leuk waren. Als we haar in de verte hoorden blaffen: ja hoor, een egel. Ze springt er als een dolle omheen en probeert ze uit te graven. Nina taalt er niet naar en Silke weet nog niet zo goed wat ze hier nu mee moet. Lobke kwam mij op een dag een joekel van een egel brengen, hoe ze hem beet houdt, ik weet het niet. De egel loopt ook geen schade op.
We komen ze vaak tegen tijdens de laatste wandeling in het donker. Ze mag van mij dan niet meer zo hard blaffen anders liggen de bejaarden te trillen in bed. Daarom staat ze nu te proesten en te briesen als een paard, in plaats van blaffen.

Een poosje geleden heeft ze weer een grote egel gevonden. Nina loopt rustig door en heeft geen interesse. Dan kom ik met Silke aan en die gaat toch maar eens wat dichterbij kijken. Lobke duwt de egel naar haar toe, bah, denkt Silke, toch wel eng. Lob pakt de egel in haar bek en ligt hem voor Silke neer, kijk kleine witte, zo doe je dat. Die ruikt nu toch maar, ieuw, die dingen prikken in je neus. Lobke herhaalt dit nog een keer, maar Silke heeft het wel gezien. Die les geef je maar aan een ander.

KAMERKENNEL

Eindelijk was het zover, we kunnen Silke ophalen. Onze dochter Ingeborg zegt: "mam, als Silke komt, doe haar dan de eerste tijd in een kennel, dan weet je zeker dat er niets vernield wordt". Nou moet je weten dat onze honden een grote werpkist als slaapplaats hebben, met nog een mand ernaast. Inmiddels hebben de honden ook al een bankje (zelf toegeëigend ) voor in de kamer, want dan kun je mooi naar buiten kijken. De verschillende slaapplaatsen worden regelmatig onderling gewisseld, het maakt niet uit. Maar nu kwam Silke, en het vraagstuk kamerkennel. Eerdere pups mochten gelijk in het grote bed tussen de grote honden slapen.

Het voordeel van een kamerkennel is dat de kans dat het pupje op iets gaat kluiven kleiner wordt. Maar, ach, zoveel is hier niet vernield door pupjes die we eerder hadden.Ja, wel als je schoenen met hakken onder de tafel laat staan, dan kunnen ze 's morgens plat zijn. Maar ja, dat is eigen schuld dikke bult! Dat weet je met pupjes.

We konden dus de bewuste kennel lenen. De mand verplaatst en de kennel neergezet. Alleen het was wel een veel te klein kenneltje voor een Golden. Nou ja, een mooi kleed erover, dat geeft de pup een veilig gevoel. Dan moet je weten dat ik eigenlijk niet van kennels houdt. Dus ik maar kijken: bah, wat een ongezellig rotding. Nee doorzetten..
We halen Silke op en nemen een grote Pandabeer mee. Thuis gekomen was Silke, de parmantige dame, direct thuis. We hebben een mooi bedje in de kennel gedaan, speeltjes erin, en we laten Silke even wennen.

Dan wordt het tijd om de honden uit te laten, eerst de pup en dan de andere honden, maar als ik buiten loop hoor ik haar al gillen in haar benchje. Nee doorzetten.

Nu je begrijpt het al, deze slappeling gooit het rotding eruit, en de mand komt terug. Silke valt tegen Lobke aan in slaap. Als het bedtijd is, pak ik Silke op met de Pandabeer in de mand, en zo heeft ze tijden geslapen.

Ach er is echt niets tegen een ruime kamerkennel. Veel van de bij ons geboren pups zijn er groot in geworden. Het is een trauma van mijzelf!

DE BOOM

Is er meer tussen hemel en aarde?
In het bos waar we dagelijks lopen staat een hele mooie oude boom met onderaan de voet een grote noest waar vaak water in staat. Brenda drinkt er altijd uit, Nynke en Lizzy niet.

Dan slaat het nootlot toe! Brenda en Nynke worden ziek ( nieren ) Dus dorst, grote dorst. Brenda blijft uit de boom drinken, maar de andere twee lopen gewoon door. Dan breekt het moment aan dat Brenda het niet meer redt. Nynke en Lizzy blijven samen wat ontredderd achter. We lopen de wandeling met Nynke en Lizzy en ik kijk zeer verbaasd: Nynke stopt bij de boom en ze drinkt 3 slokjes water en loopt verder.

Ook voor Nynke komt al zeer snel het einde. Verdrietig loop ik de volgende dag alleen met Lizzy het bos in. En, ja, als we bij de boom komen, krijg ik het koud en warm en kijk omhoog.
Lizzy drinkt die dag 3 slokjes water uit de boom. Ze heeft het later nooit meer gedaan. Is er dan toch?... Ik weet het nu wel zeker.

GANZEN 1

We lopen onze lange wandeling, Lobke en Silke lopen voorop. Nina en vriendinnen Goldens Larissa en Joëlla en Famke de Yorkshire zijn heerlijk aan het snuffelen en graven. Ineens zien we iets wits in de verte. Is dat Silke, op dat moment net 1 jaar, in het poeltje waar de honden normaal altijd zwemmen?
Maar dan horen we: gak, gak, gak. Oh jé ganzen! Drie stuks, en Lobke en Silke staan er al tussen en proberen de ganzen te pakken. En wat erger is, de ganzen kunnen niet weg, want ze zijn gekortwiekt. Een boer in de buurt heeft het geweldige idee opgevat om een paar ganzen te nemen, en deze waren van zijn erf naar het poeltje gegaan.
Natuurlijk is de rest van de honden er ook als de kippen bij, alleen kleine Famke blijft op de kant. De honden horen en zien niets meer, wat we ook proberen, we krijgen ze er niet uit.
En daar is de boer! Hij roept woedend: Roep die honden uit het water. Maar ja we doen niet anders. Paniek alom. Ik schreeuw: ik pak een stok om de spanning te breken in het water. Misschien kunnen we dan de aandacht van de honden trekken, zodat ze uit het water gaan. Maar dan pakt die gek van een boer een paal van meter of drie en slaat mijn Silke ( wat ikzelf gelukkig niet zag ) op haar kop. Ze gaat kopje onder, maar gelukkig heeft ze verder niets.
Wat we toen allemaal gilden laat zich raden! Het liep gelukkig allemaal met een sisser af, de honden noch de ganzen hebben er iets aan over gehouden, maar bij ons heeft het wel een tijd geduurd voor de schrik gezakt was.

GANZEN 2

Een paar jaar later besluiten vriendin Sylvia en ik weer eens een vroegere route te nemen. Tijd niet geweest dus prachtig voor de honden. Alles loopt te genieten van al die nieuwe geurtjes, maar opeens zijn we Lobke en Silke kwijt. Oh heden, Lobke weet het weiland nog met in het midden een mooie vijver, met daarin, jawel, (tamme) ganzen.
We lopen er naar toe en ja hoor, weer horen we gak, gak, gak! Silke komt inmiddels uit een dreksloot terug, maar was volgens getuigen ook bij de ganzen geweest.
Sylvia brengt de andere honden naar de auto en ik ren als een gek naar Lobke, die zwemt, midden in de vijver, achter inmiddels 6 ganzen aan. En die kunnen niet vliegen. Lobke roepen en stokken gooien maar ze zwemt in trance door om de ganzen te pakken.
Syl komt er inmiddels ook bij en Lobke wordt moe, ze is ook al 11 jaar. En maar doorzwemmen achter die ganzen aan (die inmiddels op hun dooie gemakje rondjes zwemmen) en in een keer zakt Lobke naar beneden met de voorpoten omhoog.
Ze redt het niet meer zegt Syl. Ik bedenk me niet, en gooi m'n laarzen en kleren uit en spring in het water. Ik krijg de riem om haar kop en zwem zo met haar aan de kant. Sylvia past daar op haar en ik droog me met m'n T shirt af. Lobke ligt op de kant uit te hijgen.
En wat denk je, Lobke is stuk en kapot, maar ze staat op, wankelt een beetje, schudt zich uit, ze ziet de ganzen weer en zou zo weer gaan! Maar een geluk dat ze toen al vast zat!
Dit hopen we toch maar niet te vaak mee te maken.

SHOW

Naar de show in Groningen.Alle voorbereiding gedaan, ringtraining, trimster enz. Liisa gedroeg zich voorbeeldig voor toch een drukke show en 1e keer. Het is wel een hondje wat het best toont als ze los staat. Dus keurig het rondje gelopen en toen voor de keurmeester in stand gezet. Eerst toch maar even kop en staart vast houden. Toen los staan nu ze stond voorbeeldig. Maar ineens Sylvia roepen, hoorde, ik niet Liisa loopt los in de ring. Niemand die wat zei, de omstanders hadden wel gekeken, he er loopt nog een hond in de ring. Uiteindelijk had ik de bizarre situatie door. Ik lette zo op de keurmeester en had niet gemerkt dat de slimme Liisa gewoon achteruit de showlijn was gelopen. Gelukkig had ik de lijn niet in showstand zonder hond. Twee blondjes, waar van 1 heel slim en de andere ach een beetje dom!!!!!!!!!! Gelukkig was dit het resultaat / de keurmeester keurt gelukkig de slimste.